Są takie poranki...

Są takie poranki, które przychodzą niemal niezauważenie.

Najpierw nad łąkami unosi się delikatna mgła. W oddali zarys drzew staje się miękki, a pagórki zdają się na chwilę znikać pomiędzy niebem a ziemią.
 

Potem pojawiają się pierwsze odgłosy.

Śpiew ptaków.

Szum liści.

Cichy wiatr poruszający trawami.

I nagle świat budzi się powoli do życia.

Każdy poranek wygląda trochę inaczej. Czasem mgła ustępuje już po kilku chwilach. Innym razem białe zasłony unoszą się nad polami jeszcze długo, powoli odsłaniając kolejne fragmenty okolicy.

Na źdźbłach trawy lśni rosa.

Powietrze jest jeszcze chłodne.

Czuć zapach wilgotnej ziemi i świeżej trawy.

Dopiero później pojawia się światło.